Autor: A B

Do Naszego Domu, w którym życie  kulturalne i wydarzenia artystyczne   ( oprócz czasu  posiłków, rehabilitacji i snu) wyznaczają  rytm życia Mieszkańców 5  lutego br. zawitał  Teatrzyk Satyryczny Raz, dwa, trzy  z zestawem scenek, monologów   i skeczów objętych wielce wymownym tytułem Pochwała starości.  Dlaczego taki właśnie tytuł spektaklu? Oddajmy głos twórcom tekstów ( jest ich wielu, tak jak ilość osób  refleksyjny kontemplujących swoją starość w naszym społeczeństwie. Dlaczego taki tytuł? Oddajmy głos  kierownictwu i obsadzie Teatrzyku. Mówią: „Teatrzyk Satyryczny Raz, dwa, trzy szukając tematów do swoich spektakli, doszedł do wniosku, że najlepszym satyrycznym tematem jest nasz etap życiowy, a mianowicie – starość. Mówią, że starość  nie udała się Panu Bogu. A my jesteśmy odmiennego zdania. Uzupełniając  powiedzenie wieszcza o cechach poszczególnych etapów życia człowieka, można powiedzieć, że: dzieciństwo – sielskie, anielskie, młodość – górna i durna, wiek męski – wiek klęski, a starość – to radość”.    I takie było przedstawienie zaprezentowane w Naszym Domu. Starość jawiła się w nim pretekstem do czule żartobliwego pokazania  stanu ducha pań – staruszek i panów – staruszków raz to o ogromnej potencji życiowej, innym razem żyjących w złudnym przekonaniu, iż młodość jest wieczna. Randki, rozwody, osiągniecia na miarę wieku zaawansowanego, to znowu  przekleństwo zapominania gdzie zostawiło się klucz lub młodą żonę…Pochwała starości.  

25 stycznia 2013 roku przybył do nas Pan Ryszard Tunkiewicz z żoną Jadwigą. Krótko po zakończeniu wyprawy dookoła świata. Zgodnie z umową, nasz Przyjaciel  pojawił się  w Kawiarence DPS”Dom Kombatanta i Pioniera Ziemi Szczecińskiej” przy ulicy Eugeniusza Romera 21-29, aby zdać sprawę, opowiedzieć jak wędrował dookoła ziemskiego globu.Nasza Kawiarenka dzięki swemu wystrojowi: mapy, globusy itp. przekształciła się w laboratorium geograficzne. Przybyła delegacja Mieszkańców. Wszyscy ciekawi opowieści i przepełnieni pytaniami. Pan Ryszard Budzisz, Dyrektor Domu już w progu powitał Gości serdecznymi słowami. Mówił   o tym, że wszyscy jesteśmy usatysfakcjonowani szczęśliwym zakończeniem podrózy” w 469 dni dookoła świata”, znakomitym utrzymywaniem kontaktów ( pocztówki, maile) między Panem Ryszardem Tunkiewiczem a Dyrekcją i Mieszkańcami Domu, realnymi przejawami zdrowej przyjazni łączącej  Globtrotera z Naszymi Domownikami. Pan Dyrektor wręczył Gościowi Dyplom Dziękczynny i piękny obraz, a Pani Jadwidze Tunkiewicz: figurę Białego Anioła ( podarunki wykonane w pracowniach terapeutycznych Naszego Domu). Pan Tunkiewicz podarował Domowi swoją oryginalna koszulkę, w której wędrował dookoła Ziemskiego Globu. Widnieje na niej godło Polski i herb Szczecina oraz nazwisko uczestnika i nazwa wyprawy. Koszulka wraz i zdjęcie bohaterskiego wojażera(Ambasador Szczecina) zawiśnie na honorowym miejscu w Kawiarence Naszego Domu. Na nasze Domowe spotkanie przybyli także przedstawiciele lokalnych mediów. Globtroter opowiadał fascynująco, Mieszkańcy zadawali pytania, błyskały flesze aparatów fotograficznych. Ach, było bardzo światowo. Oto niektóre z informacji przekazanych przez Pana Ryszarda Tunkiewicza. Mówił On:- Po 469 dniach nieustającej podróży przez  sześć kontynentów, po przejechaniu 93000 km różnymi środkami komunikacji lądowej, przepłynięciu jachtem 1200 mil (2122km), z Timoru do Australii i z Wenezueli do Panamy -promami 300km, zaliczając rejs po Amazonce z Letycji do Manaus 1500km, przeleciawszy środkami transportu podniebnego 21215 km, 19 grudnia 2012 roku stopy nasze ponownie poczuły polską ziemię, schodząc z promu "Polonia" w Świnoujściu i po 2 godzinach jazdy pociągiem do Szczecina na dworcu głównym o godzinie 10.00 zamknęliśmy pętlę "okołoziemskiej" podróży przez 6 kontynentów" przejechawszy  118037km, czyli prawie trzy razy dookoła równika. Jestem pierwszym Szczecinianinem, któremu się udało w ten sposób przejechać dookoła świata odwiedzając, w podróży non-stop, sześć  kontynentów. Nie korzystaliśmy z gps-a, laptopa, ani książkowych wydań przewodników, korzystając tylko z komputerów w hostelach, w których nocowaliśmy po drodze. Spotykaliśmy się z bardzo wielkim zainteresowaniem i gościną , środowisk polonijnych na całym świecie. Odwiedziliśmy 21 ambasad  RP, spotykając się z ambasadorami lub konsulami, przyjmowani bardzo miło i życzliwie, z wielkim zainteresowaniem co do idei "podróży śladami Polonii". 

21 stycznia 2013 roku gościli  ponownie w Naszym Domu podopieczni Środowiskowego Domu Samopomocy, który  mieści się  w Szczecinie przy ulicy Pocztowej 31-33. Grupę osób w wieku od 21 do 35 lat  przywiodła  Pani Małgorzata Wróblewska, od początku działalności – kierownik ŚDS.  Przybyłych Gości i Mieszkańców powitał Pan Ryszard Budzisz, Dyrektor DPS „Dom Kombatanta i Pioniera Ziemi Szczecińskiej” przy ulicy Romera 21 – 29.  Nasi Goście, to osoby niepełnosprawne intelektualnie, a jednocześnie posiadające niezwykłe wyczucie piękna w sztuce śpiewu, czy też tańca. W ŚDS  do ich dyspozycji są cztery specjalistyczne pracownie. Pani  Beata Kopeć zaśpiewała kilka  piosenek – standardów. Posiada ona wielki talent wykonawczy i kto wie, czy nie mamy do czynienia   z przyszłą gwiazdą polskiej piosenki, której takich objawień brakuje. Do zespołu tanecznego   Pocztomental należy dziesięć osób. Tańczyli w Naszym Domu wspaniale.  Prezentacja multimedialna na wężu  ledowym , układ choreograficzny zachwycił Domową publiczność. Czekamy na kolejne artystyczne prezentacje. Już awansem bijemy. brawa. Dlaczego? Prosimy spojrzeć na zdjęcia.

Szkoła Podstawowa nr 5 w Szczecinie im. Henryka Sienkiewicza, mieszcząca się przy ulicy Królowej Jadwigi 29, to piąta placówka pedagogiczna w naszym mieście powołana do funkcjonowania w roku 1946, zaraz po zakończeniu drugiej wojny światowej na Ziemiach Odzyskanych. To szkoła z dużymi tradycjami, mogąca się poszczycić znakomitymi pedagogami i wychowankami. I oto czwartego stycznia 2013 roku uczniowie tej placówki przybyli do Naszego DPS „ Dom Kombatanta i Pioniera Ziemi Szczecińskiej” przy ulicy Romera 21 – 29 , aby przedstawić Mieszkańcom – Jasełka.  Natomiast Jasełka to widowiska o Bożym Narodzeniu wzorowane na średniowiecznych misteriach franciszkańskich. Za twórcę przedstawień bożonarodzeniowych uważany jest św. Franciszek z Asyżu. Ich treścią była historia narodzenia Jezusa w Betlejem i spisku Heroda. Początkowo figury Dzieciątka, Maryi, Józefa, Trzech Królów i pozostałych osób dramatu były nieruchome. Coraz szersze było przenikanie do treści przedstawień scen i postaci o charakterze ludycznym. Z szopkami zaczęli wówczas kolędować poza murami świątyń żacy, czeladnicy itp. Dały one początek wędrownym teatrzykom ludowym o świeckim charakterze. I tak stało się teraz. Uczniowie – współcześni żacy przedstawili Seniorom  bardzo pięknie przygotowane i opracowane Jasełka. Bożonarodzeniowy nastrój przeniknął salę Domowej Jadalni.  Młodzieży  szkolnej podziękowano serdecznymi brawami. Pani Dyrektor Izabela Piskorz pięknie podziękowała pedagogom i uczniom Szkoły Podstawowej nr 5 za radość świąteczną sprawiona społeczności Naszego Domu. Są takie dni w roku, że pamięta się je bardzo długo. Taki był ten Jasełkowy dzień.

Kabaret „Dwudziestolatek” ze Stowarzyszenia Trzeciego Wieku  jest wielokrotnym laureatem nagród Ogólnopolskiego Przeglądu    Artystycznego Ruchu Seniorów w Bydgoszczy oraz pięciokrotnym laureatem Wojewódzkiego Przeglądu Artystycznego Ruchu Seniorów w Szczecinie. Dwukrotnie brał udział w Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów i Kabaretów w Myśliborzu. Kabaret „Dwudziestolatek” przez wszystkie lata działalności ( od  przełomu  wieków)  występował wielokrotnie w Niemczech.   Jego  występy oglądali słuchacze zaprzyjaźnionych Uniwersytetów Trzeciego Wieku w Polsce. Przed widzami – Mieszkańcami  Naszego Domu – w Domowej Jadalni: pięć pań, dwóch panów  i  przy klawiaturze pianina kierownik kabaretu „ Dwudziestolatek”, Pan Rajmund  Brążkiewicz. Prezentowany jest  program śpiewno- muzyczno-słowny: „ Hity kabaretu Dwudziestolatek”. Znakomite wykonanie. Pełnia humoru, satyry, swoistej groteski…Śmiejemy się z przywar  starszego wieku, relacji:  kobiety – mężczyzni   w rozmaitych sytuacjach życiowych, żona swojego męża, mąż swojej żony,  żona – hetera,  zaloty, podryw w tzw. złotym wieku Nagle słynny hit Miłość ci wszystko wybaczy…Brawa. – Samo życie – mruczy pod nosem widz – Pani Bronia. – Bis, bis, bis – domaga się widownia. Na koniec relacji z kabaretowego występu, kabaretowa anegdota: Pierwszy polski kabaret Zielony Balonik został założony w 1905. Pisał do niego Tadeusz  Boy-Żeleński, tworzono szopki satyryczne, w których udział brały znane postaci życia politycznego i kulturalnego początku XX wieku. W tym samym czasie działał także kabaret Figliki. W 1909 pojawił się w Warszawie Momus za nazwę przyjmując imię greckiego bożka, znanego ze złośliwej krytyki, drwiny i śmiechu, jednoznacznie wskazując na charakter działalności. U nas był znakomity kabaret” Dwudziestolatek” z Uniwersytetu Trzeciego Wieku działający z sukcesami w wieku dwudziestym pierwszym.